Surya’s Manjadi

Manjadikuru

 

A tiny little seed that is inconspicuous, yet commands attention.
 
For most of us, the manjadikuru or the little red seed is a reminder of our childhood. Most of us have a memory that is linked to them.
 
Mine is of a tall crystal jar, filled to the brim with the manjadikuru my grandmother had collected over the years. Perched on top of a tall cabinet, it was out of my reach. And, need I say, that very fact made it all the more appealing!
 
So one day I scaled the cabinet, an eagle eye on the kitchen door where my grandmother was busy with the afternoon`s cooking. I reached the top, dipped my hands into the sea of red – then a slip, a tilt, and I came crashing down in a cascade of clattering seeds.
 
The noise brought my grandmother barrelling out of the kitchen. I expected a smack and hours of sitting in a corner. However, surprisingly, she understood a little girl`s curiosity, and my grandmother joined me on the floor, to hunt down every last seed, even as she told me anecdotes of how she had collected them.
 
This trip down memory lane came thanks to Anjali Menon`s Manjadikuru, which promises to take you back to your childhood days. And it has struck a chord with many; not just me.
 
People have been sharing their memories – from green-tinged days when they coveted the seeds their friends possessed to idyllic flashes of running down paths studded with red.
 
Image
 
 
Surya lives in Chennai now. She describes herself as

“A bookworm, a foodie and a movie buff, I am quite happy in the world of make believe! And when I am forced to be in the ‘real’ world, I work as an Associate Editor at Sify.com”

Pyari’s Manjadi

എന്റെ സ്വപ്ന ലോകത്തേക്കൊരു മടങ്ങിപ്പോക്ക്

ബ്ലോഗിന്റെ ലോകത്ത് എനിക്ക് മൂന്നു മാസം പ്രായം കഷ്ടിച്ച്. കൈവിട്ടു പോയിയെന്ന് കരുതിയ മലയാളത്തനിമയെ തേടി ബ്ലോഗുകള്‍ ആര്‍ത്തിയോടെ വായിച്ചു തീര്‍ത്തു. “കമന്റ്സ്” ഇലൂടെ അഭിനന്ദനം അര്‍ഹിക്കുന്നവരെ അഭിനന്ദനം അറിയിച്ചു. പ്രോത്സാഹനം അര്‍ഹിക്കുന്നവരെ പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ചിലയിടങ്ങളില്‍ ഒന്നും പറയാതെ ഒരു വായനക്കാരി മാത്രമായി. പ്രതികരണശേഷി അല്‍പ്പം കൂടുതലായതു കൊണ്ട് പ്രതികരിക്കാന്‍ തോന്നിയപ്പോള്‍ പ്രതികരിച്ചു. പക്ഷെ ഇപ്പോള്‍ തോന്നുന്നു, ചിലയിടങ്ങളിലെങ്കിലും എനിക്ക് നീതി പുലര്‍ത്താനായില്ലായെന്ന്. കാരണം പല ബ്ലോഗുകളിലും പ്രതികരിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് ആ ബ്ലോഗ്ഗറുടെ മതം ഏതെന്നു ഊഹിച്ചെടുക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സിനിമയെക്കുറിച്ചോ, സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെക്കുറിച്ചോ എന്തുമാകട്ടെ – ബ്ലോഗ്ഗര്‍ ഏത് മതക്കാരനോ മതക്കാരിയോ ആണെന്ന് തിരിച്ചറിയാതെ കമന്റ്‌ ഇടാന്‍ സാധിക്കാത്ത അവസ്ഥയാണ്.

ഇത്രയും നാള്‍ ഞാന്‍ ശീലിച്ചത് ഇതാണോ?

മൈമൂനത്ത്, സുലേഖ, ടോണി, മെറ്റില്‍ഡ, മേബ്ള്‍, വിദ്യ… ഇതൊക്കെ എന്റെ ബാല്യകാല സുഹൃത്തുക്കളുടെ പേരുകളാണ്. (ഇന്നും ഇവരില്‍ പലരുമായി ചങ്ങാത്തം ഉണ്ട്.) എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഏഴു വര്‍ഷങ്ങള്‍ ഇവരോടൊപ്പമായിരുന്നു. – എന്റെ ബാല്യം. ത്രേസ്സ്യ സിസ്റ്ററും, പൗലോസ്‌ വൈദ്യരും, ഖാദര്‍ക്കയും , വാസുവേട്ടനും, ദേവു ഏട്ടത്തിയും, കതീസ്താത്തയും ഒന്നുമില്ലാതെ എനിക്കെന്റെ ബാല്യ കാലത്തിന്റെ ഓര്‍മ്മകള്‍ പൊടി തട്ടി എടുക്കാനാവില്ലല്ലോ?

കഞ്ഞീം കറീം വച്ചും, തൊട്ടു കളിച്ചും, ഒളിച്ചു കളിച്ചും, ഊഞ്ഞാലാടിയും ഞങ്ങള്‍ കൂട്ടുകാര്‍ ഒന്നിച്ചു കളിച്ചു വളര്‍ന്നു. ചിലപ്പോള്‍ ഉറക്കം തന്നെ സുലേഖതാത്തയുടെ വീട്ടിലോ , മേബ്ള് ന്റെ വീട്ടിലോ ആയിരിക്കും. ഓണവും, വിഷുവും, ക്രിസ്മസ്സും, പെരുന്നാളും ഒക്കെ ഞങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചാഘോഷിച്ചു. ഓണത്തിന് പൂപ്പറിക്കാന്‍ ഞങ്ങള്‍ ഒന്നിച്ചു പോയി. വിഷുവിനു എന്റെ വീട്ടിന്റെ മുറ്റത്ത് ഞങ്ങള്‍ പടക്കം പൊട്ടിച്ചു. ക്രിസ്മസ് കരോളുകാര്‍ എല്ലാ വീടുകളിലും കയറിയിറങ്ങി. കരോളിന്റെ മുമ്പില്‍ തന്നെ റസാക്കാക്ക സ്ഥാനം പിടിച്ചിരിക്കും. കരോള്‍കാര്‍ക്കൊപ്പം പൗലോസ്‌ വൈദ്യരുടെ കൈയും പിടിച്ചു മേബ്ള് എന്റെ വീട്ടില്‍ വരും. “merry christmas” ആശംസിച്ചു കരോള്‍ സംഘം റോഡിനു മറുവശത്തെ ഖാദര്‍കാക്കയുടെ വീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോള്‍ ഞാനും മേബ്ളും പിന്നാലെ ഓടും. കരോള്‍ പോയി ക്കഴിഞ്ഞാല്‍ ഖാദര്‍കാക്കയുടെ മകന്‍ സിദ്ദിക്കാക്ക എന്നെയും മേബ്ള്‍ നെയും കൈ പിടിച്ചു റോഡ്‌ കടത്തി സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിലെത്തിക്കും. ആരും കണ്ടാല്‍ ഒന്നെടുക്കാന്‍ തോന്നുന്ന വിധത്തിലുള്ള ഓമനത്തം തുളുമ്പുന്ന എന്റെ അനിയന്‍ കുട്ടിയുടെ ഒരു മുത്തം വാങ്ങാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ സിദ്ദിക്കാക്ക മറക്കാറില്ല. വ്രതശുദ്ധിയുടെ വൃശ്ചികക്കാലങ്ങളില്‍ ശരണം വിളികളോടെ ആ നാട്ടുകാര്‍ ശബരിമലക്കു പോയിരുന്നത് സുബേര്‍ക്കാക്കാന്റെ ജീപ്പില്‍ ആയിരുന്നു. തിരുവണ്ണൂരപ്പന്റെ അമ്പലത്തിലെ ഉത്സവത്തിനു ഗാനമേളക്കൊപ്പം സുബേര്‍ക്ക പാടിയിരുന്നത് ഇന്നും ആ ഗ്രാമക്കാര്‍ മറക്കാനിടയില്ല. പെരുന്നാള്‍ക്കാലം ഞങ്ങള്‍ക്ക് ഉത്സവ കാലം തന്നെയായിരുന്നു. ഒരു മാസത്തെ ഭക്ഷണം ഞങ്ങള്‍ക്ക് കുശാലാണ്. നോമ്പ് മുറിക്കാന്‍ മിക്ക ദിവസങ്ങളിലും വാനരപ്പട മുഴുവന്‍ ഖാദര്‍ക്കാക്കാന്റെ വീട്ടിലുണ്ടാകും.

അന്ന് ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് വന്നിരുന്ന അതിഥികളില്‍ പ്രധാനികളായിരുന്നു ജോയ് അങ്കിളും കുടുംബവും. എന്റെ അച്ഛന് photography യോടുള്ള കമ്പം കൂടിയത് അങ്കിള്‍ കാരണമാണ്. അന്നത്തെ സന്തുഷ്ടമായ ജീവിതം ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ജോയ് അങ്കിള്‍ ക്യാമറയില്‍ പകര്‍ത്തി. ഇന്നും എന്റെ പഴയ കാലങ്ങളിലേക്കുള്ള തിരിച്ച് പോക്ക് അങ്കിള്‍ പകര്‍ത്തിയ ഫോട്ടോകളിലൂടെയാണ്. അങ്കിള്‍ന്റെ മക്കള്‍ ഡിന്നിമോളുടെയും, ഡിനോക്കുട്ടന്റെയും കൂടെ ഈ അഞ്ചു വയസ്സുകാരി കുറുമ്പി ഒരിക്കല്‍ പള്ളിയില്‍ കുറുബാനക്ക് പോയതും, വൈകിയത് കൊണ്ട് അവര്‍ എന്നെ വിട്ടു മുമ്പിലേക്ക് പോയപ്പോള്‍ ഇനിയെന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ കുറുബാന സ്വീകരിക്കാന്‍ പോകുന്നവരുടെ കൂട്ടത്തില്‍ ഞാന്‍ വരിയില്‍ നിന്ന് പള്ളിയിലെ അച്ഛന്റെ മുമ്പില്‍ പോയി വായ പൊളിച്ചു നിന്നതും, അത് കണ്ടു അച്ഛന്‍ അന്ധാളിച്ചു നിന്നതും ഒക്കെ ഇന്നലെ കഴിഞ്ഞ പോലെ ഓര്‍ക്കുന്നു.

അച്ഛന്റെ ഏഴു വര്‍ഷത്തെ rural service ന്‌ ശേഷം ഞങ്ങള്‍ ആ ഗ്രാമം വിട്ടു. വര്‍ഷങ്ങള്‍ കൊഴിഞ്ഞു വീണതറിഞ്ഞില്ല. പഠിത്തം, ജോലി , വിവാഹം .. അങ്ങനെ ഇന്ന് ഞാന്‍ മദ്ധ്യ വയസ്സിലേക്ക് കാലൂന്നി നില്‍ക്കുന്നു.

ഇന്ന് സാധാരണ ജനത്തിന് സ്വതന്ത്രമായി എഴുതാനും, അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പറയാനും, എല്ലാ അവസരങ്ങളും ബ്ലോഗിന്റെ ലോകം ഒരുക്കുമ്പോള്‍, മതം സൃഷ്ടിച്ച വിഭാഗീയ ചിന്തകള്‍ ഞാനീ ലോകത്ത് തെളിഞ്ഞു കാണുന്നു. ആ കാഴ്ചകളെന്നെ തളര്‍ത്തുന്നു. നിസ്സഹായതയോടെ മാറി നില്‍ക്കാനേ എനിക്ക് പലപ്പോഴും കഴിയാറുള്ളൂ..

ഭൂമി ഉരുണ്ടതാണല്ലോ. ഇന്നും പല യാത്രകളിലും എനിക്കെന്റെ ബാല്യം ചിലവഴിച്ച ഗ്രാമത്തിലൂടെ കടന്നു പോകാന്‍ അവസരം കിട്ടാറുണ്ട്. പണ്ട് ഞങ്ങള്‍ വിറ്റിട്ട് പോയ വീട്ടിന്റെ മുമ്പില്‍ വണ്ടി എത്തുമ്പോള്‍ പറഞ്ഞറിയിക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒരു അനുഭൂതിയാണ്. അവിടെ വണ്ടി നിര്‍ത്തി പൗലോസ്‌ വൈദ്യരെയും, ഖാദര്‍ക്കാനെയും, ദേവു ഏടത്തിയെയും ഒക്കെ കണ്ടിട്ടേ ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടരാരുള്ളൂ… ചുറ്റും കാണുന്ന മത വിഭാഗീയതക്ക് നടുവില്‍ നഷ്ടപ്പെട്ടു പോകുന്ന എന്റെ ഊര്‍ജ്ജം വീണ്ടെടുക്കാന്‍ ഈ ഗ്രാമത്തിനെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ മാത്രം മതിയെനിക്ക്.

Pyari Singh is a blogger who writes about her personal worldviews on
She says ” My blog like yours, is an expression of my feelings & sometimes an outburst of my emotions. I am not a literary person and want to admit that my command over both the languages in which I write is not that great. I respect your ideas and views too, even if they contradict with mine. “
The above post was first published on Pyari Singh’s blog and she sent it to us because she felt it belonged amongst our manjadi.

Ruchi’s manjadi

“Its amazing as I read your blogspot, how much it brings back the memories of us growing up in Dubai. We have since moved and went to UK and then now reached Singapore…where we found some amount of magic.

Our building/s, have a huge amount of land area around them and when Aryaman (my 7yr old!) was walking down this path between trees – his term ‘secret pathway’ little did he realise that he was going to start a new vocation – collecting these pretty little red seeds – for his mom and make her very happy. I was pregnant with Krishu (my second son, now 2+) then and I thought, wow, what a beautiful gift from my little one. I started collecting them in a crystal bowl and it became a bit of a competition within little Aryaman’s mind, how much more magic and love he could collect for his mom!

I have them sitting very pretty in a lovely crystal bowl and i love the feel of the smooth red beans. I have often wondered if I could have them transformed into jewellery or something that I could showoff more, but then each time I think of that I get a little selfish and think, I dont know if I would want any other hands ‘feel the magic’ that was passed on to me by my little chipmunk.

I did not know that these seeds grow their own roots but I dont think I would like to part with them as Singapore does have a huge amount of these trees around. We have loud proclamations to the fact as we visit different areas of this pretty island and see these gorgeous seeds strewn in gardens and ‘other secret pathways.’ ”

Ruchi Gulati

A trueblue second generation NRI who spent all her life outside her home country. Qualified in human resources management, today she lives in Singapore with her husband and two sons. Read more of her writing on ruchiruminates.wordpress.com

What’s your Manjadi?

“പലരും എന്നോട് ചോദിക്കാറുണ്ട്, ഞാന്‍ എവിടുന്നാണെന്ന്…

അപ്പോഴൊക്കെ ഞാന്‍ പറയുന്ന പേര് കേരളത്തില്‍ ഒളിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചുഗ്രാമത്തിന്റേതാണ്.

ജനിച്ചത് അവിടെയല്ല… പഠിച്ചതും വളര്‍ന്നതും അവിടെയല്ല…

പക്ഷേ, ഞാന്‍ ആ നാട്ടുകാരനാണ്.. ആ നാട് എന്റേതും.”

These are the first words in my film Manjadikuru.

Perhaps more of us live far away from our roots today, running after our destinies, in crowded cities and foreign countries. So what is our relationship with that old village or town that we are originally from? Each of us has those special things that have stuck in our heads but have disappeared from everywhere else…  I have shared mine in the Posts section and invite you to walk along those old paths… and share with us your ‘manjadi’…  Anjali Menon.

Deepa’s search for her manjadi

A few days back, I happened to go through a link that popped up on Anjali Menon’s wall – sharing one’s childhood memories. I was surprised and amazed by the response, more importantly the memories each one associated with their own. Surely we are nothing but a bunch of memories!

Now how could I resist writing on this? Childhood is one phase that I have always loved reveling about! Though for today, I will limit myself to just the manjadikkuru episodes in my rather eventful childhood days!

I found them huddled on my doorstep!
Well to begin with, I had those naughty prank filled years sandwiched between Kerala and Nagaland and Mumbai, and it was during one of those getaways from Nagaland that I first got acquainted with manjadikkuru.
I had to sit through a Malayalam school for a week’s time (my parents thought that would enlighten me), and among the 20 odd classmates, I should say manjadikkuru was like an (invisible) celebrity! It was a prized possession that they even disliked showing let alone sharing with!
One day on a walk through those kuchha roads, I got this tiny shiny red and black seed.By the time I reached home, I had managed a handful. You could well picture me smiling like a king who had conquered a kingdom. I showed it to my grandma very proudly, but Oh! I was in for a shock, for she said this was not manjadikkuru , it was kunnikkuru. Angry, I rushed out to the muddy road and threw all of them there. It lay there to be tumbled, scattered, flattened, transported!
Probably the next time I was home, my cousin was ready with a gift for me. It was a tiny red seed moulded into a beautiful shape. At last I had one of them right there in the valley of my palm! I kept staring at it, wondering, how it acquired this shape? With little time left, I had got on a vain pursuit to find the tree that bore these beautiful seeds!

Before leaving I was forced (as children usually are) for a visit to the village temple. The kodimaram , surrounded by a grill, had 1000s of my prized possession scattered all around. It had always been there. And it is only now that I notice! It is surprising- you don’t really start noticing things unless you are aware of it, or unless there is a story behind it! There I was, straining against the iron bars to get hold of a bunch of manjadikkuru. And there was Ma too, taking me by the ears for stealing the prized manjadikkuru from the temple complex!

Post 20 years….
The thirst to experience the real blobbed in my head again, and the thought of the long forgotten hunt for finding the Manjadikkuru tree surfaced (thanks to Ms.Menon’s movie)! I was on a 2 day visit to the pristine village of Kanjhangad and I made arrangements to spot one there. Unfortunately, with my temporary memory loss, I forgot about it until I reached home. So there I was, on my bed at 10 in the night, talking to my parents, when I suddenly remembered- the Manjadikkuru!
‘Okei, Pa do you know of any manjadikkuru tree nearby?’ Pa scratched his head, searched the realms of his brain and said, ‘oh yeah there was one near the kizhakketheile veedu near nammude swantham john achayan’s…. you don’t know john achayan, molly kutty’s…’Ma cut the conversation by piping in-mole deepe, it was felled years back…! End of conversation!
All these years I thought I was living in a village, and god there is no Manjadi here…!!!!
My friend from Kanjhangad while all ears to my complaint that he did not show me one, quipped in- there is one planted at Museum, or better still there is one at our college (oh I know they are part of an arboretum) But my dear, what I want is the magnificent tree in the midst of a village, children playing around, elders engaged in conversation, children and elders alike competing each other while gathering the red seeds… Oh how do I make you understand?

Heights of madness!
One of these days, back in Trivandrum, I even dreamt- I was travelling to Kattakkada (a friend lives there, and my fantasy prone brain has already visualized it as a place shining in the glory of a village) and found the tree, all robust, the branches, some looming high to touch the sky while some bending down knowingly, just so much that I could break away one of those pods containing the seeds!

‘I suppose I do have one unembarrassed passion. I want to know what it feels like to care about something passionately….’ Susan Orleans, Adaptations

Deepa Sasi

Based in Trivandrum, Deepa Sasi’s words about herself : : After so many years did I discover…photography and writing capture moments…and so when I aint architect-ing, they keep me occupied!”
Read more from Deepa Sasi on http://ddzinz.blogspot.com/

NJ’s Crimson Pearls

“Crystal path was full of crimson pearls

And that I was once a witless wanderer

Clustered by the rusty spears as shelter

For my heart was placed upon the hills

So I focused on my dream to see it real

Then the blue bells lured my lone way

With colors of gleam risen from azure

So I tried to climb the hills in fortitude

But the path bore the greasy pebbles

So I slipped through the nights in vain

And the days seized the sun in wilds

And I kept my hope close to my heart

Soon an angel flew so nigh, at night

And rubbed her fingers upon my hairs

And said, “Path is full of crimson pearls”

“All you want is what you see, feel it”

And then I shuffled towards the hills

While the sun trailed from the woods

And the brook rushed from virgin rocks

For the path was full of crimson pearls

And each of them had a hearty tale.”

a poem from NJ, who describes himself thus:
“I believe in simplicity and see that every person has a tag on their neck saying ’I am special’. All of us are… Keep smiling… Love & Peace, N J

His poems can be read on http://www.facebook.com/njwrites & http://www.njzlife.blogspot.com/